Shloka 27
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
सो<5पश्यत् तरुखण्डेषु मेघनीलवनस्पतिम्
so 'paśyat tarukhaṇḍeṣu megha-nīla-vanaspatim |
ភីष្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញនៅកណ្ដាលក្រុមដើមឈើ មានដើមឈើធំមួយ ពណ៌ខៀវងងឹតដូចពពកភ្លៀង ហើយសាខាស្លឹករីកសន្ធឹងក្រាស់។ បក្សីជាច្រើនបានមកជ្រកលើវា ស្នាក់នៅដើម្បីស្រមោល និងផ្លែឈើ—ដូចជាព្រះវិធាតាបានបង្កើតដើមឈើដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នោះ សម្រាប់ប្រយោជន៍របស់អ្នកដទៃតែប៉ុណ្ណោះ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through a natural image: the truly noble exist for others’ welfare—like a great tree that offers shade and fruit without discrimination. It commends selfless giving (paropakāra) as a mark of saintliness and dharma.
In Bhīṣma’s discourse, a figure observes a dense, cloud-colored great tree in a grove. Birds gather there seeking shade, residence, and fruit. The scene is framed as if the Creator made the tree specifically to benefit others, setting up a moral analogy.