Shloka 18
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
ततः कदाचित् तस्याथ वनस्थस्य समन्ततः । पातयन्निव वक्षांस्तान् सुमहान् वातसम्भ्रम:
tataḥ kadācit tasyātha vanasthasya samantataḥ | pātayann iva vakṣāṁs tān sumahān vātasambhramaḥ ||
ភីṣ្មៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ម្តងមួយ ខណៈដែលគាត់ស្នាក់នៅក្នុងព្រៃ ស្រាប់តែមានខ្យល់កន្ត្រាក់ដ៏ខ្លាំងក្លា កើតឡើងជុំវិញគ្រប់ទិស។ វាហាក់ដូចជាកម្លាំងខ្យល់ដ៏សាហាវកំពុងបោកបំផ្លាញ និងផ្តួលដើមឈើធំៗទាំងឡាយនៅជុំវិញ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames nature’s sudden violence as a test of steadiness: one established in dharma—especially in a forest/ascetic setting—must endure upheavals without losing composure or purpose.
A person living in the forest is suddenly surrounded by a powerful wind-storm; the gusts seem to topple the trees, setting a dramatic scene for what follows.