Shloka 79
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
विश्वामित्र उवाच स्थाने भवेत् संशय: प्रेत्यभावे नि:संशय: कर्मणां वै विनाश: । अहं पुनर्व॒तनित्य: शमात्मा मूलं रक्ष्यं भक्षयिष्याम्यभक्ष्यम्
Viśvāmitra uvāca—sthāne bhavet saṁśayaḥ pretyabhāve niḥsaṁśayaḥ karmaṇāṁ vai vināśaḥ | ahaṁ punar vrata-nityaḥ śamātmā mūlaṁ rakṣyaṁ bhakṣayiṣyāmy abhakṣyam |
វិશ્વាមិត្រ (Viśvāmitra) បាននិយាយថា៖ «ការសង្ស័យអំពីអ្វីកើតឡើងក្រោយស្លាប់ គឺសមហេតុផល; ប៉ុន្តែអំពីការស្លាប់ដោយតមអាហារ នាំឲ្យបំផ្លាញកុសលកម្មទាំងឡាយ នោះគ្មានសង្ស័យឡើយ។ ព្រោះរាងកាយគឺជាមូលដ្ឋានគាំទ្រការប្រតិបត្តិធម៌ ខ្ញុំនឹងការពារមូលនោះជាមុនសិន។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងរស់ដោយវ្រតប្រចាំថ្ងៃ និងចិត្តឧស្សាហ៍ក្នុងការអត់ធ្មត់ និងសន្តិភាព ដើម្បីសងបាបចំពោះកំហុសណាមួយ។ ដូច្នេះ ដើម្បីរក្សាមូលដ្ឋាននៃធម៌ ខ្ញុំនឹងបរិភោគអ្វីដែលជាទូទៅមិនគួរបរិភោគ»។
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
Preserving the body as the instrument of dharma can be ethically prior to rigid rule-following; when forced into a lesser transgression for survival, one should later return to disciplined practice and undertake atonement.
Viśvāmitra faces extreme hardship and considers the consequences of dying by fasting versus sustaining life by eating something normally prohibited. He decides to preserve life, intending to resume vows and perform expiation afterward.