Shloka 10
आपद्-राजनीतिः (Āpad-rājanīti) — Policy Options in Multi-Front Crisis
राजोवाच कृशाकृशे मया बद्दान् गृहीते वचनात् तव । दुर्लभत्वं च तस्यैव वेदवाक्यमिव द्विज
rājovāca—kṛśākṛśe mayā baddhān gṛhīte vacanāt tava | durlabhatvaṃ ca tasyaiva vedavākyam iva dvija ||
ស្តេចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍! តាមពាក្យរបស់ព្រះអង្គ ខ្ញុំបានយល់ច្បាស់ថា អ្នកដែលត្រូវសង្ឃឹមចងក្រង គឺទន់ខ្សោយ; អ្នកដែលឈ្នះសង្ឃឹមបាន គឺរឹងមាំ។ ហើយឱ ទ្វិជៈអធិរាជ! ខ្ញុំក៏ទទួលយកពាក្យនេះរបស់ព្រះអង្គ ដូចជាព្រះវេទវាចា ថា វត្ថុដែលគេរំពឹងសង្ឃឹមនោះ កម្ររកបានយ៉ាងខ្លាំង។»
ऋषभ उवाच
Educational Q&A
Hope (āśā) functions like a bond: when one’s mind is tied to expectation, inner strength diminishes; when expectation is conquered, steadiness and vigor arise. Moreover, craving makes the desired object seem—and often become—harder to attain, because the mind’s dependence itself is a form of suffering and instability.
In a didactic dialogue within Śānti Parva, the king responds to a Brahmin sage’s instruction. He affirms that he has understood and accepted the teaching, treating the sage’s words as authoritative—comparable to a Vedic statement—especially regarding the weakening effect of hope and the rarity of what is intensely hoped for.