Shloka 8
Gautama–Yama Saṃvāda: Mātṛ-Pitṛ-Ṛṇa (Debt to Parents) and Śubha-Loka Attainment
हैहयानां कुले जात: सुमित्रो मित्रनन्दन: । चरामि मृगयूथानि निघ्नन् बाणै: सहस्रश:
haihayānāṃ kule jātaḥ sumitro mitranandanaḥ | carāmi mṛgayūthāni nighnan bāṇaiḥ sahasraśaḥ ||
ភីស្មៈបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំកើតក្នុងវង្សហៃហយៈ ជាសុមិត្រ—អ្នកបង្កើនសេចក្តីរីករាយដល់មិត្តភក្តិ។ ខ្ញុំដើរល្បាតទៅមក បំផ្លាញហ្វូងក្តាន់ដោយព្រួញរាប់ពាន់»។ ពាក្យនោះបង្ហាញរូបខ្លួននៃអំណាច និងអត្តសញ្ញាណ ហើយប៉ះពាល់ដល់ភាពតានតឹងផ្លូវធម៌—ជំនាញយុទ្ធដែលអាចការពារ ក៏អាចត្រូវបង្វែរទៅជាអំពើហិង្សាមិនចាំបាច់។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly raises the dharmic question of how power and martial ability should be used: lineage and prowess can be proclaimed with pride, yet the act described—slaughtering animal herds for sport—invites reflection on restraint (saṃyama) and the proper aims of a kṣatriya’s strength.
A speaker (within Bhishma’s discourse) introduces himself as Sumitra of the Haihaya line, describing his roaming life and his practice of killing herds of deer with countless arrows—setting up characterization and a moral backdrop for the surrounding discussion in the Śānti Parva.