Shloka 48
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
तस्मिन् द्विजोत्तमे राजन् वत्स्याम्यहमनिन्दिते । यो5सौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहित:
tasmin dvijottame rājan vatsyāmy aham anindite | yo 'sau śiṣyatvam āgamya tvayi nityaṁ samāhitaḥ ||
ព្រាហ្មណ៍នោះបាននិយាយថា «ឱ ព្រះរាជា! ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងទៅស្នាក់នៅក្នុងរាងកាយរបស់ព្រាហ្មណ៍ឧត្តមដ៏គ្មានកំហុសនោះ—អ្នកដែលបានទទួលស្ថានភាពជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ហើយនៅជានិច្ចដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន និងវិន័យ ក្នុងការបម្រើព្រះអង្គ»។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of disciplined discipleship: steadiness (samāhita) and continual attentiveness in service to one’s teacher/king are presented as marks of blameless conduct and spiritual worth.
A Brahmin addresses a king and declares his intention to reside in (or identify with) the body/person of a blameless, foremost Brahmin—specifically the one who had consistently lived as the king’s devoted disciple, remaining ever composed and careful in his duties.