Shloka 119
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधर्मानुशासनपर्वमें कुत्ता और ऋषिका संवादविषयक एक सौ उतन्नीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraḥ Śrīmahābhārate Śāntiparva-ke antargata Rājadharmānuśāsanaparvaṇi kuttā-ṛṣikā-saṃvāda-viṣayaka eka-śata-unnaviṃśat-tamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ.
ដូច្នេះ បានបញ្ចប់ជំពូកទី១១៩ ក្នុងផ្នែក «រាជធម្មានុសាសនបរវ» ដែលស្ថិតនៅក្នុង «សាន្តិបរវ» នៃ «ស្រីមហាភារត» ស្តីអំពីសន្ទនារវាងឆ្កែ និងស្រីឥសី។ នេះជាកថាបញ្ចប់ ដែលបញ្ជាក់ការបញ្ចប់ផ្នែកនេះ ដោយដាក់សេចក្តីពិភាក្សាមុនៗជាការណែនាំអំពីកាតព្វកិច្ចរបស់ព្រះមហាក្សត្រ និងការគ្រប់គ្រងដោយធម៌ តាមរយៈគំរូសីលធម៌មួយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
As a chapter-colophon, the line chiefly signals that the preceding discourse—cast as a dialogue between a dog and a female ascetic—belongs to the Mahābhārata’s instruction on rājadharma (the ethical duties of rulers). It frames the story as a moral exemplum meant to guide governance and conduct.
This is the formal closing statement for the chapter: it announces that the 119th chapter on the ‘dog and ṛṣikā’ dialogue, situated within the Rājadharmānuśāsana portion of Śānti Parva, has concluded, with Bhīṣma as the speaker in the surrounding discourse.