Shloka 14
शकुनि (हिरण्मय-पक्षी) उपदेशः — Vighasāśin and the Difficulty of Gārhasthya
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते । मासार्धभासा ऋतव आदित्यशशितारकम्
āmnāya-dṛḍha-vādīni tathā siddhir iha eṣyate | māsārdha-bhāsā ṛtava āditya-śaśi-tārakam ||
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «អំពើទាំងឡាយដែលបានបង្កើតឡើងយ៉ាងមាំមួនដោយប្រពៃណីសក្ការៈ (āmnāya) នោះហើយជាមធ្យោបាយដែលនាំឲ្យសម្រេចផលដែលប្រាថ្នា នៅក្នុងលោកនេះ។ លំដាប់យញ្ញត្រូវបានកំណត់ដោយការបែងចែកពេលវេលា—ខែ និងកន្លះខែ រដូវ—ហើយដោយចលនារបស់ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយទាំងឡាយ។ សម្រាប់ព្រាហ្មណ៍ ពិធីកម្មវេដៈត្រូវបានសរសើរថាជាមាគ៌ាល្អឥតខ្ចោះនាំទៅសួគ៌; ហើយព្រះឥសីទាំងឡាយប្រកាសថា កម្មពិធីទាំងអស់សម្រេច និងមានប្រសិទ្ធិភាពដោយមន្ត្រាវេដៈ។ ព្រោះវេដៈបានបង្ហាញកាតព្វកិច្ចទាំងនេះដោយភាពប្រាកដ ការអនុវត្តត្រឹមត្រូវនាំមកនូវផលដែលស្វែងរកបានក្នុងជីវិតនេះ។ ដូច្នេះ សត្វលោកភាគច្រើនខិតខំ តាមដែលអាចធ្វើបាន ដើម្បីបំពេញយញ្ញដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយមាត្រដ្ឋានពេលវេលាទាំងនេះ។ ការបំពេញយញ្ញបែបនេះហៅថា ‘កម្ម’; ហើយអាស្រមគ្រហស្ថ ដែលជាកន្លែងធ្វើពិធីទាំងនេះ គឺជាវាលបុណ្យនៃការសម្រេច និងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាស្រមដ៏អធិកអធម»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
That Vedic duties grounded in authoritative tradition (āmnāya) and empowered by mantras are reliable means to attain desired results—both worldly accomplishment (iha-siddhi) and heavenly merit—especially through the sacrificial responsibilities of the householder stage.
Arjuna speaks in the Śānti Parva context, presenting a view that emphasizes the certainty and efficacy of Vedic ritual action: sacrifices are structured by cosmic time (months, fortnights, seasons, sun, moon, stars), and the gṛhastha-āśrama is upheld as the principal arena where such karma is performed and bears fruit.