Shloka 7
पूर्णचन्द्रमिव व्योम्नि तुषारावृतमण्डलम् | रेणुध्वस्तं दीर्घभुजं मातड्रमिव विक्रमे
pūrṇacandram iva vyomni tuṣārāvṛtamaṇḍalam | reṇudhvastam dīrghabhujaṃ mātaṅgam iva vikrame ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «គេដូចព្រះចន្ទពេញវង់លើមេឃ ដែលរងពពកអ័ព្ទរដូវរងារបាំងគម្រប។ ដូចដំរីដ៏មហិមា ក្នុងកំហឹងសង្គ្រាម មានដៃវែង និងកម្លាំងខ្លាំង ប៉ុន្តែឥឡូវត្រូវធូលីលាបគ្រប និងស្ទះដង្ហើម។ នេះហើយជាសភាពទុរយោធនៈនៅពេលនោះ—ពន្លឺដើមត្រូវបាំងបិទ មោទនភាពត្រូវបន្ទាបដោយសច្ចៈដ៏រឹងមាំនៃសង្គ្រាម»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence and the moral leveling power of war: outward splendor and pride can be suddenly obscured, just as the full moon’s brilliance is hidden by mist. Valor exists, yet circumstances and consequences can reduce even the mighty to a humbled state.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana—once radiant and formidable—now appears dust-covered and diminished amid the battle’s turmoil, described through vivid similes of a mist-veiled full moon and a powerful elephant in combat.