Shloka 13
न नूनं विद्यते सत्यं मानुषे किंचिदेव हि । यत्र त्वं पुरुषव्याप्र शेषे पांसुषु रूषित:
na nūnaṁ vidyate satyaṁ mānuṣe kiṁcid eva hi | yatra tvaṁ puruṣavyāghra śeṣe pāṁsuṣu rūṣitaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ក្នុងលោកមនុស្សនេះ មិនមានអ្វីដែលហៅថាសច្ចៈអចិន្ត្រៃយ៍ឡើយ; សព្វវត្ថុសុទ្ធតែរលាយបាត់។ ព្រោះមើលទៅ—អ្នកឯង ឱ សីហាបុរស កំពុងដេកនៅទីបញ្ចប់ សព្វខ្លួនប្រឡាក់ធូលី»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of human greatness: even the noblest warrior-king can end up fallen and dust-covered, revealing the impermanence of worldly power and the need for sober ethical reflection amid war.
Sañjaya, reporting the battlefield aftermath, addresses a fallen hero as “tiger among men,” lamenting that in the human realm nothing seems truly lasting when such a great person lies at the end, smeared with dust.