Shloka 42
ते द्रोणपुत्रमासाद्य यथावृत्तं नयवेदयन्
te droṇaputram āsādya yathāvṛttaṃ nyavedayan |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ អ្នកសារទាំងនោះបានចូលទៅជិតកូនប្រុសរបស់ទ្រូណៈ (អશ્વត្ថាមា) ហើយបានរាយការណ៍ឲ្យគាត់ដឹងតាមពិតទាំងស្រុង—អំពីរបៀបដែលភីមសេនបានប្រព្រឹត្តក្នុងការប្រយុទ្ធដោយគដា និងអំពីរបៀបដែលព្រះមហាក្សត្រត្រូវបានវាយឲ្យដួល។ ដោយសោកសៅចំពោះអ្វីដែលខ្លួនបាននាំមកប្រាប់ ពួកគេបានស្ថិតនៅយូរមួយក្នុងការគិតព្រួយបារម្ភ; បន្ទាប់មក ចិត្តត្រូវសោកស្តាយនិងទុក្ខព្រួយគ្របដណ្តប់ ពួកគេក៏ចាកចេញទៅដូចដែលបានមក។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the moral weight of wartime conduct persists beyond the battlefield: actions in combat (especially those seen as improper) generate grief, agitation, and further escalation. It underscores the ethical scrutiny of kṣatriya behavior and the psychological consequences of adharma-perceived acts.
Messengers arrive to Aśvatthāmā and narrate the events of the mace-duel—Bhīma’s manner of fighting and the king’s being brought down. After delivering the report, they remain absorbed in sorrowful reflection for a time and then depart, leaving Aśvatthāmā with the grim news.