Shloka 27
सुप्तं वाथ प्रमत्तं वा यथा हन्याद् विषेण वा
suptaṁ vātha pramattaṁ vā yathā hanyād viṣeṇa vā
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ដូចជាមនុស្សម្នាក់អាចវាយសម្លាប់អ្នកដែលកំពុងដេក ឬកំពុងភ្លេចខ្លួន—ឬសម្លាប់ដោយពុល—របៀបសម្លាប់បែបនោះត្រូវបានគេនិយាយថា…» ដោយបញ្ជាក់ថា វាជាការប្រព្រឹត្តលាក់លៀមគួរត្រូវទោស ដែលបំពានលើក្រមអ្នកចម្បាំងនៃការប្រយុទ្ធបើកចំហ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that killing someone who is asleep or inattentive—especially by covert means like poison—is ethically blameworthy in the Mahābhārata’s war-ethics framework, contrasting stealthy harm with righteous, face-to-face combat.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, uses a comparison: slaying an unguarded person (asleep or careless) or poisoning him exemplifies an underhanded method of killing, invoked to judge or characterize conduct in the unfolding battle context.