Shloka 243
दिष्ट्या मे विपुला लक्ष्मीमृते त्वन्यगता विभो । “विधिवत् वेदोंका स्वाध्याय किया
diṣṭyā me vipulā lakṣmī mṛte tv anyagatā vibho |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ដោយសំណាងល្អ ឧត្តមភាពនៃរាជសម្បត្តិដ៏ធំធេងដែលជារបស់ខ្ញុំ បានផ្លាស់ទៅអ្នកដទៃក្រោយពេលខ្ញុំស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ ឱ មហាបុរស។ ខ្ញុំបានសិក្សាវេទតាមពិធីត្រឹមត្រូវ បានធ្វើទានជាច្រើនប្រភេទ ហើយបានទទួលអាយុជីវិតគ្មានជំងឺ។ លើសពីនេះ ដោយធម៌របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានឈ្នះលើលោកសុគតនៃបុណ្យ។ តើនរណាអាចមានចុងបញ្ចប់ល្អជាងខ្ញុំ? ដោយសំណាងល្អ ខ្ញុំមិនដែលចាញ់ក្នុងសង្គ្រាម ហើយមិនដែលសុំជ្រកកោនសត្រូវដូចទាសឡើយ។ ដោយសំណាងល្អ អំណាច និងរាជលក្ខ្មីដ៏ធំធេងនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំ ហើយបានចាកទៅអ្នកដទៃតែពេលខ្ញុំលែងមានជីវិតប៉ុណ្ណោះ»
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage frames an idealized self-assessment of a ruler: prosperity is valued, but it is legitimized by dharma—proper Vedic discipline, generosity, healthful living, and honorable conduct in war. True ‘good fortune’ is portrayed as having wealth and sovereignty without moral compromise, and leaving them only at death.
Sañjaya reports a speech (a reflective boast) in which the speaker recounts a life of ritual study, varied gifts, and success in battle, claiming an exemplary end: never defeated, never forced into humiliating dependence on enemies, and retaining royal fortune until death.