Shloka 9
ततो लाडलमुद्यम्य भीममभ्यद्रवद् बली,ऐसा कहकर महाबली बलराम अपना हल उठाकर भीमसेनकी ओर दौड़े। उस समय अपनी भुजाएँ ऊपर उठाये हुए महात्मा बलरामजीका रूप अनेक धातुओंके कारण विचित्र शोभा पानेवाले महान् श्वेतपर्वतके समान जान पड़ता था
tato lāṅgalam udyamya bhīmam abhyadravad balī |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ព្រះបលរាមដ៏មហាបលី លើកអាវុធហាល (នង្គ័ល) ឡើង ហើយរត់ប្រញាប់ត្រង់ទៅរកភីមសេន។ នៅពេលនោះ ព្រះអង្គលើកដៃទាំងពីរឡើងខ្ពស់ រូបរាងរបស់ព្រះបលរាមដ៏មានព្រលឹងធំ ប្រៀបដូចភ្នំសធំមួយ ពណ៌សភ្លឺស្វាង ដែលត្រូវរ៉ែជាច្រើនប្រភេទបន្សល់ពណ៌ចម្រុះ ឲ្យមានសោភ័ណភាពចម្លែក—ជារូបភាពនៃកម្លាំងលើសលប់ ដែលត្រៀមបង្ខំឲ្យមានយុត្តិធម៌កណ្ដាលជម្លោះអ្នកយុទ្ធ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how immense power, when stirred by perceived injustice, can surge toward violence; it implicitly raises the ethical demand that strength be governed by dharma and restraint, especially among kṣatriyas whose honor-codes can quickly escalate conflict.
Sañjaya reports that Balarāma lifts his ploughshare weapon and charges toward Bhīma, his appearance compared to a great white mountain—signaling an imminent confrontation driven by anger and a desire to correct or punish.