Shloka 44
कुर्वाणं संशितात्मानं स्वाध्यायमृषिसत्तमम् | तदनन्तर उनमेंसे कोई ऋषि प्रतिदिन स्वाध्याय करनेवाले शुद्धात्मा मुनिवर सारस्वतके पास आये ।। स गत्वा5<चष्ट तेभ्यश्व॒ सारस्वतमतिप्रभम्
Vaiśampāyana uvāca | kurvāṇaṃ saṃśitātmānaṃ svādhyāyam ṛṣisattamam | tadanantaraṃ teṣāṃ madhyād eka ṛṣiḥ pratidinaṃ svādhyāyakaraṇaśīlaḥ śuddhātmā munivaraḥ sārasvatasyāntikaṃ jagāma || sa gatvā caṣṭa tebhyaḥ sārasvatam atiprabhām ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ នៅពេលនោះ ព្រះឥសីសារស្វតៈ ដែលជាអធិរាជនៃព្រះឥសីទាំងឡាយ មានចិត្តបានហាត់ហើយ និងឈរជាប់ក្នុងការសិក្សាសក្ការៈរាល់ថ្ងៃ កំពុងអង្គុយធ្វើការស្វាធ្យាយៈ (សូត្រសិក្សាខ្លួនឯង)។ បន្ទាប់មក ព្រះឥសីម្នាក់—មានចិត្តបរិសុទ្ធ និងធ្វើស្វាធ្យាយៈជាប្រចាំ—បានមកដល់សារស្វតៈ។ ពេលទៅដល់ហើយ គាត់បានប្រាប់អ្នកដទៃអំពីសារស្វតៈដ៏ភ្លឺរលោងលើសលប់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svādhyāya (daily sacred study) and self-discipline as defining marks of a true sage: purity of mind and regular practice generate spiritual radiance and authority worthy of being reported to others.
While Sārasvata is engaged in daily recitation, a pure and regular practitioner among the sages approaches him; afterward, he informs the others about Sārasvata’s exceptional brilliance and stature.