Shloka 106
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
श्वेताक्षा लोहितग्रीवा: पिड़ाक्षाश्ष॒ तथा परे । कल्माषा बहवो राजंश्षित्रवर्णाक्ष भारत,किन्हींकी आँखें सफेद और गर्दन लाल थीं। कुछ लोगोंके नेत्र पिंगलवर्णके थे। भरतवंशी नरेश! बहुत-से पार्षद विचित्र वर्णवाले और चितकबरे थे
śvetākṣā lohitagrīvāḥ piḍākṣāś ca tathā pare | kalmāṣā bahavo rājan śitravarṇākṣa bhārata ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ខ្លះមានភ្នែកពណ៌ស និងកមានពណ៌ក្រហម; ខ្លះទៀតមានភ្នែកពណ៌ត្នោតលឿង។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រនៃវង្សភរតៈ អ្នកបម្រើជាច្រើនមានសម្បុរចម្រុះ ជាចំណុចៗ និងរូបរាងពិសេសប្លែកៗ ដោយភ្នែកមានពណ៌ផ្សេងៗគ្នា»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse functions as descriptive narration rather than direct moral instruction; it heightens the atmosphere of disorder and foreboding by emphasizing unnatural or striking bodily features, a common epic technique to signal ominous conditions around a war setting.
Vaiśampāyana describes groups of people/attendants with unusual eye colors and mottled appearances, addressing the Bhārata king, as part of a broader depiction of strange sights that accompany the events of the Shalya Parva.