Shloka 101
सुविभक्तशरीराश्व दीप्तिमन्त: स्वलंकृता: । पिड़ाक्षा: शड्कुकर्णाश्न रक्तनासाश्न भारत,उनके शरीरके सभी अंग सुन्दर विभागपूर्वक देखे जाते थे। वे दीप्तिमान् तथा वस्त्राभूषणोंसे विभूषित थे। भारत! उनके नेत्र पिंगलवर्णके थे, कान शंकुके समान जान पड़ते थे और नासिका लाल रंगकी थी
suvibhaktaśarīrāśvā dīptimantaḥ svalankṛtāḥ | piḍākṣāḥ śaṅkukarṇāś ca raktanāsāś ca bhārata ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ភារតៈ សេះរបស់ពួកគេមានរាងកាយសមស្រប ល្អប្រណិត អវយវៈនីមួយៗបែងចែកច្បាស់លាស់ និងស្រស់ស្អាត។ ពួកវារលោងភ្លឺដោយកម្លាំង ហើយត្រូវបានតុបតែងដោយខ្សែសេះ និងគ្រឿងតុបតែងដ៏ល្អ។ ភ្នែកមានពណ៌ត្នោតលឿង ត្រចៀកមានរាងដូចកោណ ហើយរន្ធច្រមុះមានពណ៌ក្រហមស្រាល»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s attention to outward signs of strength and readiness—well-formed, radiant, well-adorned horses as markers of royal power and martial preparedness. Ethically, it underscores how resources and discipline are marshaled for war, foreshadowing the gravity of choices made in battle.
Vaiśampāyana is describing the appearance and distinguishing features of the horses—symmetrical limbs, shining vigor, rich adornment, tawny eyes, conical ears, and reddish nostrils—within the Shalya Parva battle narrative context.