Shloka 18
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
तब कुपित हुए मुनिने उससे कहा--“वसिष्ठको शीघ्र यहाँ बहाकर ले आओ, जिससे आज मैं इनका वध कर डालूँ।' यह सुनकर सरस्वती नदी व्यथित हो उठी ।। प्राउ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा । प्राकम्पत भूशं भीता वायुनेवाहता लता,वह कमलनयना अबला हाथ जोड़कर वायुके झकोरेसे हिलायी गयी लताके समान अत्यन्त भयभीत हो जोर-जोरसे काँपने लगी
praāñjaliṁ tu tataḥ kṛtvā puṇḍarīkanibhekṣaṇā | prākampata bhṛśaṁ bhītā vāyunā ivāhatā latā ||
បន្ទាប់មក មុនីដែលកំពុងខឹង បាននិយាយទៅនាងថា៖ «ចូរឲ្យទឹកហូរនាំវសិષ્ઠមកទីនេះឲ្យលឿន ដើម្បីឲ្យថ្ងៃនេះខ្ញុំសម្លាប់គាត់!» ពេលឮដូច្នោះ ទន្លេសារ៉ស្វតីក៏ឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត។ ហើយនាង—ភ្នែកដូចផ្កាឈូក—បានប្រណម្យដៃសំពះ រួចញ័រខ្លាំងដោយភ័យ ដូចវល្លិ៍ដែលត្រូវខ្យល់កន្ត្រាក់បោកឲ្យរញ្ជួយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of uncontrolled anger, especially in those with spiritual authority. The river-goddess’ fearful supplication suggests that power—ascetic or divine—should be governed by dharma and restraint, not by rage or the impulse to harm.
After hearing a threat involving Vasiṣṭha, Sarasvatī is depicted as a lotus-eyed woman who joins her hands and trembles intensely, compared to a vine shaken by wind—signaling fear and a plea to avert impending violence.