Shloka 22
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
ते श्रुत्वा वचनं तस्य ततस्तीर्थस्य मानद । कपालमोचनमिति नाम चक्कुः समागता:,मानद! तदनन्तर वहाँ आये हुए महर्षियोंने महोदर मुनिकी बात सुनकर उस तीर्थका नाम कपालमोचन रख दिया
te śrutvā vacanaṁ tasya tatas tīrthasya mānada | kapālamocanam iti nāma cakruḥ samāgatāḥ ||
មហាបុរសអ្នកគោរពកិត្តិយសអើយ ពួកឥសីដែលបានមកប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទីនោះ ពេលបានស្តាប់ពាក្យរបស់គាត់ហើយ ក៏បានដាក់នាមឲ្យទីរមណីយដ្ឋានសក្ការៈនោះថា «កបាលមោចន» គឺ «ទីកន្លែងដោះលែងពីការចងភ្ជាប់ដោយក្បាលឆ្អឹង»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred places gain enduring religious meaning through remembered words and the ethical significance of purification—here expressed by naming the tīrtha “Kapālamocana,” a symbol of release from a binding impurity or burden.
After hearing the relevant statement, the gathered sages formally designate the pilgrimage spot’s name as “Kapālamocana,” establishing its identity and sanctity for later tradition.