Shloka 2
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यो रजनीं तामुपोष्य च । पूजितो मुनिसड्घैश्न प्रातरुत्थाय लाड़ली,भरतनन्दन! वहाँ ब्राह्मणोंको दान दे उस रात्रिमें निवास करनेके पश्चात् प्रातःकाल उठकर मुनिमण्डलीसे सम्मानित हो महाबली लांगलधारी बलरामने पुनः तीर्थके जलमें स्नान किया और सम्पूर्ण ऋषि-मुनियोंकी आज्ञा ले अन्य तीर्थोर्में जानेके लिये वहाँसे शीघ्रतापूर्वक प्रस्थान कर दिया
dattvā dānaṃ dvijātibhyo rajanīṃ tām upoṣya ca | pūjito munisaṅghaiś ca prātar utthāya lāṅgalī bharatanandana |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់ពីប្រទានទានដល់ព្រះទ្វិជៈ (ព្រះព្រាហ្មណ៍) ហើយអត់អាហារពេញមួយរាត្រីនោះ បលរាម អ្នកកាន់នង្គ័ល ដែលត្រូវបានក្រុមមុនីគោរពសរសើរ បានក្រោកឡើងពេលព្រលឹម ប្រតិបត្តិពិធីតាមវិន័យ ហើយសុំលាដោយទទួលអនុញ្ញាតពីឥសីទាំងអស់ រួចចេញដំណើរយ៉ាងរហ័សទៅកាន់តីរថៈផ្សេងៗទៀត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic model of conduct: charity to worthy recipients, self-restraint through fasting, and humility shown by accepting and seeking the blessings/permission of sages before proceeding—suggesting that spiritual discipline should accompany even heroic stature.
Balarāma, during his tīrtha-yātrā, gives gifts to Brahmins, keeps a fast through the night, is honoured by sages, rises at dawn, and then departs promptly—after taking the sages’ leave—to continue on to other sacred places.