Shloka 11
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
क्षुरेण शितधारेण उत्पपात महावने । महोदरस्य तल्लग्नं जंघायां वै यदृच्छया
kṣureṇa śitadhāreṇa utpapāta mahāvane | mahodarasya tallagnaṃ jaṅghāyāṃ vai yadṛcchayā ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ នៅក្នុងព្រៃធំមហិមា នោះមានកាំបិតដូចកាំបិតកោរ មុតស្រួចខ្លាំង បានលោតផុសឡើងភ្លាមៗ; ដោយចៃដន្យ វាបានជាប់នៅលើស្មងជើងរបស់មហោទរ។ ហេតុការណ៍នេះបង្ហាញថា ក្នុងកណ្ដាលអំពើហិង្សា និងភាពចលាចល គ្រោះថ្នាក់អាចកើតឡើងដោយមិនបានចេតនា—រំលឹកឲ្យដឹងពីភាពងាយបាក់បែកនៃជីវិត និងទម្ងន់សីលធម៌នៃសកម្មភាពដែលបញ្ចេញភាពវឹកវរ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the role of contingency (yadṛcchā) in human suffering: once violence and disorder are set in motion, injury can occur unpredictably, reminding readers of life’s fragility and the ethical responsibility to restrain harmful conditions that breed unintended consequences.
In a great forest setting, a sharp razor suddenly springs up and, by chance, becomes embedded in Mahodara’s shin, describing an abrupt and accidental injury within the unfolding events narrated by Vaiśampāyana.