Shloka 47
न वत्विदानीमहं मन्ये कार्य युद्धेन कर्हिचित् । द्रोणे कर्णे च संशान्ते निहते च पितामहे,किंतु जब द्रोण और कर्ण शान्त हो गये तथा पितामह भीष्म मार डाले गये तो अब मेरी रायमें कभी भी इस युद्धकी कोई आवश्यकता नहीं रही
na vatv idānīm ahaṁ manye kāryaṁ yuddhena karhicit | droṇe karṇe ca saṁśānte nihate ca pitāmahe |
ទុរិយោធន បាននិយាយថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមិនគិតថាសង្គ្រាមនេះមានប្រយោជន៍អ្វីទៀតឡើយ មិនថាពេលណាក៏ដោយ។ ពេលដែល ដ្រូណ និង កರ್ಣ ត្រូវបានធ្វើឲ្យស្ងប់ស្ងាត់ ហើយពេលដែល ពិតាមហៈ (ភីष្ម) ត្រូវបានសម្លាប់ តើនៅសល់អ្វីដែលត្រូវបន្តជម្លោះនេះទៀត?»
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and strategic emptiness that follows a war driven by pride and adharma: once the great protectors and champions are gone, the conflict’s supposed aims collapse, revealing only loss and futility.
Duryodhana reflects on the battlefield situation in the Shalya Parva, expressing that after the fall or cessation of key figures—Bhīṣma, Droṇa, and Karṇa—he sees no remaining purpose in continuing the war.