Shloka 56
कृपं शारद्वतं वीरं द्रौ्णिंच रथिनां वरम् । भोजं च कृतवर्माणं सहितान् शरविक्षतान्,उनके नाम इस प्रकार हैं--शरद्वानके पुत्र वीर कृपाचार्य, रथियोंमें श्रेष्ठ द्रोणकुमार अश्वत्थामा तथा भोजवंशी कृतवर्मा। ये सब लोग एक साथ थे और बाणोंसे क्षत-विक्षत हो रहे थे
kṛpaṃ śāradvataṃ vīraṃ drauṇiṃ ca rathināṃ varam | bhojaṃ ca kṛtavarmāṇaṃ sahitān śaravikṣatān ||
អ្នកទាំងនោះគឺ វីរបុរសក្រឹបៈ កូនប្រុសរបស់សារទ្វត; អស្វត្ថាមា កូនប្រុសទ្រូណៈ អ្នកល្អឯកក្នុងចំណោមអ្នកបើករថ; និងក្រឹតវರ್ಮា នៃវង្សភោជៈ។ ពួកគេទាំងអស់មកជាមួយគ្នា ហើយរាងកាយរងរបួសខ្ទេចខ្ទាំដោយព្រួញជាច្រើន។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark cost of war: even the most eminent warriors—teachers and champions alike—are reduced to suffering under arrows. It implicitly frames martial glory within the ethical gravity of violence and its consequences.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that three key Kaurava-side warriors—Kṛpa, Aśvatthāman, and Kṛtavarmā—are together on the battlefield and are being grievously wounded by volleys of arrows.