Shloka 30
महता हर्षजेनाथ नादेन कुरुपुड्रवा: | उन कुरुकुलके श्रेष्ठ वीरोंने रोषमें भरकर महान् हर्षनादके साथ वेगशाली वीर मद्रराज शल्यपर धावा किया ।। ह्वादेन गजघण्टानां शड्खानां निनदेन च
mahātā harṣajenātha nādena kurupuṅgavāḥ | tān kurukulake śreṣṭhān vīrān roṣeṇa pūrayitvā mahāharṣanādena saha vegāś ca vīrā madrarājaṃ śalyam abhidadhruvuḥ || hrādena gajaghaṇṭānāṃ śaṅkhānāṃ ninadena ca ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក អ្នកឧត្តមក្នុងវង្សកុរុ បានលើកសម្លេងហ៊ោដ៏ធំ ដែលកើតពីសេចក្តីរីករាយ ហើយពួកគេបានហូរចូលទៅមុខ។ ដោយបំពេញចិត្តវីរបុរសកុរុដ៏ល្អឥតខ្ចោះទាំងនោះដោយកំហឹង វីរបុរសលឿនៗបានវាយលុកលើព្រះសាល្យ ព្រះមហាក្សត្រមទ្រា ដោយសម្លេងហ៊ោអបអរសាទរដ៏ខ្លាំង—ក្នុងចំណោមសម្លេងរំពងនៃកណ្ដឹងដំរី និងសម្លេងផ្លុំស័ង្ខ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how powerful collective emotions—joyful exhilaration and wrath—can drive warriors into intensified violence. In Mahābhārata’s ethical frame, such surges of passion (harṣa, roṣa) are potent forces that can eclipse restraint, reminding readers that inner states shape outward action, especially in war.
Sañjaya describes the Kuru champions raising a great roar and, stirring one another’s anger, rushing swiftly to attack Śalya, the king of Madra. The charge is accompanied by the booming of bells on elephants and the blaring of conches, amplifying the battlefield’s tumult.