Shloka 266
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
वासुदेवं च दशभिद्रौणिरविव्याध भारत । भरतनन्दन! तब अअश्वत्थामाने अत्यन्त तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बारह बाणोंसे अर्जुनको और दस सायकोंसे श्रीकृष्णको भी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | vāsudevaṃ ca daśabhir drauṇir avivyādha bhārata | bharatanandana! tadā aśvatthāmā atyanta-tejaḥ-kṛtān suvarṇa-maya-pakṣavān dvādaśa-bāṇaiḥ arjunaṃ daśa-sāyakaiś ca śrīkṛṣṇaṃ api vyathayām āsa |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ ភារតៈ កូនប្រុសរបស់ទ្រូណៈ (អស្វត្ថាមា) បានបាញ់វាសុទេវៈ (ព្រះក្រឹષ્ણ) ដោយព្រួញដប់។ បន្ទាប់មក ឱ អ្នកជាកិត្តិយសនៃពួកភារតៈ អស្វត្ថាមា—បានធ្វើឲ្យអាវុធរបស់ខ្លួនមានអានុភាពខ្លាំងលើសលប់ និងតុបតែងដោយស្លាបមាស—បានធ្វើឲ្យអរជុនរងរបួសដោយព្រួញដប់ពីរ ហើយក៏វាយព្រះក្រឹષ્ણដោយព្រួញដប់ផងដែរ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញភាពមិនលំអៀងដ៏សាហាវនៃសង្គ្រាម៖ សូម្បីអ្នកបើករថដែលណែនាំធម៌ដោយពាក្យប្រាជ្ញា ក៏មិនរួចផុតពីកំហឹងអាវុធឡើយ ហើយសមត្ថភាពត្រូវបានបង្ហាញដោយមិនគិតពីភាពសក្ការៈរបស់បុគ្គល។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral atmosphere of war: martial skill and wrath can lead even revered figures to be treated as ordinary targets. It invites reflection on kṣatriya-dharma—courage and combat duty—while also hinting at the ethical tension between prowess and restraint.
Sanjaya reports that Aśvatthāmā, fighting fiercely, shoots powerful, golden-fletched arrows—wounding Arjuna with twelve arrows and also striking Kṛṣṇa (as Arjuna’s charioteer) with ten arrows.