Shloka 32
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
स निर्भिद्य महात्मानं वेगेनाभ्यपतच्च गाम् । उस समय शल्यने युधिष्ठिरपर विषैले सर्पके समान एक भयंकर बाणका प्रहार किया। वह बाण बड़े वेगसे महात्मा युधिष्ठिरको घायल करके पृथ्वीपर गिर पड़ा ।।
sa nirbhidya mahātmānaṁ vegenābhyapatac ca gām | tato vṛkodaraḥ kruddhaḥ śalyaṁ vivyādha saptabhiḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រួញនោះបានចាក់បំបែកមហात्मា យុធិષ્ઠិរ ដោយល្បឿនខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកក៏ធ្លាក់ចុះលើផែនដី។ ឃើញដូច្នេះ ភីម (វ្រឹកោទរ) កើតកំហឹង បានចាក់សល្យដោយព្រួញប្រាំពីរ។ បន្ទាប់មក សហទេវ ចាក់ប្រាំ, នកុល ចាក់ដប់ ហើយកូនៗរបស់ទ្រៅបទី ចាក់ជាច្រើនព្រួញ ធ្វើឲ្យសល្យ វីរបុរសអ្នកសម្លាប់សត្រូវ រងរបួសយ៉ាងធ្ងន់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare amplifies cycles of harm: a grievous strike immediately triggers counter-strikes. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya valor (swift retaliation in battle) and the tragic cost of violence that spreads through reaction.
Śalya’s fast, piercing attack wounds the great-souled Yudhiṣṭhira and the projectile falls to the ground. Witnessing Yudhiṣṭhira’s injury, Bhīma becomes enraged and shoots Śalya with seven arrows in immediate retaliation.