Shloka 39
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां तैलधौतां सुनिर्मलाम् । लेलिहानामिव विभो नागकन्यां महाविषाम्
svarṇadaṇḍām akuṇṭhāgrāṃ tailadhautāṃ sunirmalām | lelihānām iva vibho nāgakanyāṃ mahāviṣām
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «ឱ ព្រះអង្គដ៏មហិទ្ធិឫទ្ធិ! (គាត់បានឃើញ) អាវុធមួយមានដងមាស ចុងមិនទាន់រលោងទ្រេត ត្រូវបានលាងដោយប្រេង ហើយស្អាតបរិសុទ្ធយ៉ាងខ្លាំង—ដូចនាគកញ្ញាពិសពុលមហាសាហាវ កំពុងលៀនអណ្តាតរបស់នាង»។ រូបភាពនេះបញ្ជាក់ថា ក្នុងសង្គ្រាម សូម្បីឧបករណ៍ដែលច្នៃយ៉ាងល្អក៏ក្លាយជានិមិត្តរូបនៃចេតនាសម្លាប់ ដែលសម្រស់និងពន្លឺមិនអាចបំបែកពីគ្រោះថ្នាក់បានឡើយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile to show that in warfare, splendor and craftsmanship can mask mortal danger: what appears beautiful and pure can still be an instrument of destruction, urging ethical reflection on the seductive nature of power and violence.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, describes a gleaming, oil-polished, sharp-pointed weapon with a golden shaft, comparing its deadly readiness to a highly venomous serpent-maiden flicking her tongue.