Shloka 3736
एते शेषा महाराज सर्वेडन्ये निधनं गता: । “नृपश्रेष्ठ! जनेश्वर! महाराज! उभय पक्षमें जो समस्त अक्षौहिणी सेनाएँ एकत्र हुई थीं, उनमेंसे ये ही रथी शेष रह गये हैं, अन्य सब लोग कालके गालमें चले गये
ete śeṣā mahārāja sarve 'nye nidhanaṃ gatāḥ |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រដ៏អធិការ! នេះតែប៉ុណ្ណោះជាអ្នកនៅសល់; អ្នកដទៃទាំងអស់បានទៅដល់មរណភាព»។ ក្រោយការបំផ្លាញសង្គ្រាមយ៉ាងសព្វសាធារណៈ ពាក្យនេះរំលេចទម្ងន់ធម៌នៃអំពើហិង្សាមហាសាល៖ ទោះជាកងទ័ពធំ និងវីរបុរសល្បីល្បាញ ក៏ចុងក្រោយត្រូវកាត់បន្ថយទៅជាសំណល់តិចតួច ខណៈពេលវេលា និងវាសនា លេប吞អ្នកដទៃទាំងអស់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence and the ethical gravity of war: even immense armies and renowned fighters ultimately perish, leaving only a few survivors—an implicit warning about the cost of adharma and unchecked violence.
Vaiśampāyana reports to the king that only a limited group remains alive, while everyone else has been slain—summarizing the catastrophic depletion of forces after the great battle.