Shloka 303
अध्याय ९ — दुर्योधनस्य अन्त्यावस्था, विलापः, तथा सौप्तिक-प्रतिवृत्तम्
Duryodhana’s Final Condition, Lamentation, and the Night’s Report
धर्मज्ञमानिनौ यौ त्वां वध्यमानमुपेक्षताम् “अब वे बेचारे शोकमग्न हो भिखारी बनकर इस भूतलपर भीख माँगते फिरेंगे। उस वृष्णिवंशी श्रीकृष्ण और खोटी बुद्धिवाले अर्जुनको भी धिक्कार है
dharmajñamāninau yau tvāṁ vadhyamānam upekṣatām |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «មនុស្សទាំងពីរនោះ—ដែលអួតអាងថាខ្លួនដឹងធម៌—បានមើលរំលងដោយព្រងើយកន្តើយ ខណៈដែលអ្នកកំពុងត្រូវសម្លាប់។ ឥឡូវនេះ ពួកគេនឹងវង្វេងលើផែនដីនេះ ដូចជាអ្នកសុំទាន ទុក្ខសោក និងអាណិតអាសូរ។ សូមអាម៉ាស់ដល់ក្រឹෂ្ណៈ នៃវង្សវೃಷ್ಣិ និងដល់អរជុនដែលមានបញ្ញាខុសផ្លូវផង ដែលទោះអះអាងថាជាអ្នកសុចរិត ក៏មិនអើពើចំពោះការសម្លាប់អ្នកដោយអយុត្តិធម៌។»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral accountability as inseparable from action: claiming to know dharma is hollow if one passively tolerates injustice. Ethical failure can occur through omission (upekṣā) as much as through direct wrongdoing.
Sañjaya reports a harsh denunciation directed at Kṛṣṇa and Arjuna, accusing them of standing by while an unjust killing took place. The speaker predicts their future humiliation and suffering as a consequence of that neglect.