Shloka 42
योधानश्चान् द्विपांश्वैव प्राच्छिनत् स वरासिना । रुधिरोक्षितसर्वाड्र: कालसृष्ट इवान्तक:,उसने अपनी अच्छी तलवारसे योद्धाओं, घोड़ों और हाथियोंके भी टुकड़े-टुकड़े कर डाले। उसके सारे अंग खूनसे लथपथ हो रहे थे, वह कालप्रेरित यमराजके समान जान पड़ता था
yodhāṁś cān dvipāṁś caiva prācchinat sa varāsinā | rudhirokṣita-sarvāṅgaḥ kāla-sṛṣṭa ivāntakaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដោយដាវដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់គាត់ គាត់បានកាប់បំបែកយោធា ហើយសូម្បីតែសេះនិងដំរី កាត់ជាបំណែកៗ។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គាត់ជ្រាបឈាម; គាត់ហាក់ដូចជា “មរណៈ” ខ្លួនឯង—អ្នកប្រហារដែលពេលវេលាបញ្ជូន—ដើរឆ្លងកាត់ការសម្លាប់ដោយគ្មានការទប់ស្កាត់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked wrath and vengeance in war can make a person resemble ‘Antaka’—death itself—suggesting a moral collapse where human agency becomes indistinguishable from blind destruction driven by Kāla (Time/fate).
Sañjaya describes the attacker’s rampage: with a fine sword he cuts down combatants and even great war-animals, his body soaked in blood, appearing like Death unleashed by Time—an image of relentless, indiscriminate killing.