Shloka 57
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
अश्वत्थामाने कहा--भगवन्! आज मैं आंगिरस कुलमें उत्पन्न हुए अपने शरीरकी प्रज्वलित अग्निमें आहुति देता हूँ। आप मुझे हविष्यरूपमें ग्रहण कीजिये ।। भवद्धकत्या महादेव परमेण समाधिना । अस्यामापदि विश्वात्मन्नुपाकुर्मि तवाग्रत:
bhavadbhaktyā mahādeva parameṇa samādhinā | asyām āpadi viśvātmann upākurmi tavāgrataḥ ||
អશ્વត្ថាមា បាននិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់! ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ—អ្នកកើតក្នុងវង្សអង្គិរាស—សូមដាក់រាងកាយរបស់ខ្ញុំជាអាហុតិ ក្នុងអគ្គីដែលកំពុងឆេះរលោង។ សូមព្រះអង្គទទួលខ្ញុំជាហវីស្យ (គ្រឿងបូជា)»។ ដោយភក្តីចំពោះព្រះមហាទេវ និងដោយសមាធិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ឱ ព្រះវិញ្ញាណសកល ក្នុងគ្រាអាសន្ននេះ ខ្ញុំសូមថ្វាយអាហុតិមុខព្រះអង្គ—ដាក់ខ្លួនខ្ញុំជាគ្រឿងបូជា។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in extreme distress, a warrior may turn to intense devotion and single-pointed concentration to seek divine intervention; it also implicitly questions the ethics of seeking sacred power after grievous wrongdoing, showing the tension between ritual piety and moral accountability.
In the Sauptika episode’s aftermath, the narration presents a prayer-like offering to Śiva (Mahādeva), where the speaker (contextually tied to Aśvatthāmā’s desperate situation) declares an oblation before the deity, signaling a last resort for protection or power amid a dire crisis.