Shloka 43
येषां विस्मयते नित्यं भगवान् कर्मभिह्र: । मनोवाक्कर्मभिय॑क्तिनित्यमाराधितश्न यै:,साक्षात् भगवान् शंकर भी प्रतिदिन उनके कर्मोंको देखकर आश्चर्यचकित हो जाते थे। वे मन, वाणी और क्रियाओंद्वारा सदा सावधान रहकर महादेवजीकी आराधना करते थे
sañjaya uvāca | yeṣāṃ vismayate nityaṃ bhagavān karmabhiḥ | manovākkarmabhir yukti-nityam ārādhitaś ca yaiḥ | sākṣād bhagavān śaṅkaraḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ កិច្ចការរបស់ពួកគេធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់តែងតែភ្ញាក់ផ្អើលដោយអស្ចារ្យ។ ដោយចិត្តតាំងមាំ និងវិន័យ ពួកគេបូជាអធិស្ឋានដោយមិនឈប់ឈរ តាមរយៈចិត្ត ពាក្យ និងអំពើ; ហើយព្រះឥស្វរ—ព្រះសង្ករ—ត្រូវបានពួកគេគោរពបូជាដោយផ្ទាល់រៀងរាល់ថ្ងៃ។
संजय उवाच
Educational Q&A
True devotion is not merely ritual; it is sustained integrity—worship expressed through the alignment of mind, speech, and action, carried out with constant attentiveness and disciplined intent.
Sañjaya describes a group whose conduct and devotional practice are so exemplary that the divine is said to marvel at their deeds; they are portrayed as daily worshippers of Śaṅkara (Mahādeva) through thought, word, and deed.