Shloka 31
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
महासर्पाज्गभिदधराश्षित्राभरणधारिण: । रजोध्वस्ता: पड्कदिग्धा: सर्वे शुक्लाम्बरस्रज:
mahāsarpājgabhidadharāś citrābharaṇadhāriṇaḥ | rajodhvastāḥ paṅkadigdhāḥ sarve śuklāmbara-srajaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ពួកគេទាំងអស់ពាក់គ្រឿងអលង្ការដ៏ភ្លឺចែងចាំង និងកម្រងផ្កាលើសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស; ប៉ុន្តែសុទ្ធតែគ្របដោយធូលី និងលាបដោយភក់—ដូចសត្វពស់ធំៗដែលមានក្បាលពង្រីកភ្លឺរលោង។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា បន្ទាប់ពីហិង្សា សញ្ញាខាងក្រៅនៃឋានៈ និងភាពរលោងរលើប ត្រូវបានលុបបំបាត់ដោយកខ្វក់នៃទុក្ខវេទនា និងភាពច្របូកច្របល់នៃធម៌ក្រោយការសម្លាប់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts external signs of nobility—white garments, garlands, ornaments—with the dust and mud of devastation, suggesting that violence reduces all to a common condition and that outward splendor cannot shield one from the ethical and human consequences of war.
Sañjaya describes a group (warriors/men in the scene) whose appearance is simultaneously adorned and defiled: they still bear ornaments and garlands on white clothing, but are coated with dust and mud, evoking a vivid, unsettling image of the post-slaughter environment.