Shloka 22
Yudhiṣṭhira’s Lament and Kṛṣṇa’s Rudra-Cosmogony Explanation (सौप्तिक पर्व, अध्याय १७)
तत् प्रविद्धं तथा भूमौ तथैव प्रत्यतिष्ठत । तमुवाचाव्ययो ब्रह्मा वचोभि: शमयन्निव
tat praviddhaṃ tathā bhūmau tathaiva pratyatiṣṭhata | tam uvācāvyayo brahmā vacobhiḥ śamayann iva ||
ដូច្នេះ លិង្គនោះដែលត្រូវបានគប់ចុះលើដី ក៏បានតាំងស្ថិតនៅទីនោះក្នុងរូបដដែល។ បន្ទាប់មក ព្រះព្រហ្មដ៏អមតៈ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអង្គ ដូចជាកំពុងបន្ធូរកំហឹងដោយពាក្យសម្រួល—បើកឆាកសម្រាប់ការអត់ធ្មត់ បន្ទាប់ពីចិត្តកាចសាហាវបានផ្ទុះឡើង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid the aftermath of violence, the text foregrounds the need for śama (calming restraint): divine speech functions to cool agitation and redirect destructive momentum toward order and stability.
An emblem (liṅga) that has been thrown to the ground becomes firmly established there; immediately afterward, the imperishable Brahmā speaks, seemingly to pacify those present and to prevent further escalation.