Shloka 7
Chapter 14: Divyāstra-Prayoga and Ṛṣi Intervention (दिव्यास्त्रप्रयोगः ऋषिसमागमश्च)
ततस्तदस्त्रं सहसा सृष्टं गाण्डीवधन्चना । प्रजज्वाल महार्चिष्मद् युगान्तानलसंनिभम्
tatastad astraṃ sahasā sṛṣṭaṃ gāṇḍīvadhanvanā | prajajvāla mahārcīṣmad yugāntānala-saṃnibham ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក អាវុធនោះ ដែលអ្នកកាន់គន្ធីវៈបានបញ្ចេញដោយភ្លាមៗ បានឆេះភ្លឺឡើងភ្លាម—រលោងរលាយដោយអណ្តាតភ្លើងដ៏ធំ ស្រដៀងនឹងភ្លើងនៅចុងកាលយុគ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា ការបញ្ចេញអាវុធអធិរាជក្នុងសង្គ្រាម បង្កើនការបំផ្លាញលើសលប់ពីសមត្ថភាពមនុស្ស ហើយបង្ខំឲ្យអ្នកប្រយុទ្ធត្រូវមានការទប់ស្កាត់ និងទំនួលខុសត្រូវ ទោះនៅក្នុងភាពចលាចលនៃសង្រ្គាមក៏ដោយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the disproportionate, near-apocalyptic power of divinely empowered weapons; it implicitly warns that such force demands ethical restraint and accountability, since its effects can exceed the limits of just warfare.
Vaiśampāyana narrates that the missile released by Arjuna, the bearer of the Gāṇḍīva, suddenly ignites and shines with massive flames, likened to the cosmic fire of dissolution—signaling a terrifying escalation in the conflict.