Shloka 5
Chapter 14: Divyāstra-Prayoga and Ṛṣi Intervention (दिव्यास्त्रप्रयोगः ऋषिसमागमश्च)
पूर्वमाचार्यपुत्राय ततो5नन्तरमात्मने । भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्य: स्वस्तीत्युक्त्वा परंतप:
vaishampāyana uvāca | pūrvam ācāryaputrāya tato 'nantaram ātmane | bhrātṛbhyaś caiva sarvebhyaḥ svastīty uktvā paraṃtapaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ជាមុន អរជុន អ្នកធ្វើឲ្យសត្រូវរងទុក្ខ បានអំពាវនាវសេចក្តីសុខសាន្តសម្រាប់កូនប្រុសនៃគ្រូ (អាចារ្យបុត្រ) មុនគេ; បន្ទាប់មកសម្រាប់ខ្លួនឯង; ហើយបន្ទាប់ទៀតសម្រាប់បងប្អូនទាំងអស់។ ដោយបានបញ្ចេញពាក្យ «ស្វស្តិ» (ពាក្យជូនពរ) ដូច្នោះហើយ គាត់បានបន្តទៅ—ដោយចិត្តគិតដល់សុខមង្គលរបស់មនុស្សទាំងអស់ ទោះនៅក្នុងអំពើហិង្សានៃសង្គ្រាម—ដើម្បីប្រើអាវុធទេវតានៃខ្លួន ឲ្យបំបាត់ព្រះព្រហ្មាស្ត្ររបស់សត្រូវ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in a life-and-death conflict, one should act with auspicious intention and self-restraint: invoking welfare (svasti) for others—including the opponent—signals a dharmic mind that seeks to neutralize harm rather than intensify hatred.
The narrator describes the hero (contextually Arjuna) uttering benedictions—first for the teacher’s son, then for himself, and then for all his brothers—before proceeding to deploy a divine weapon with the aim of pacifying the enemy’s Brahmāstra.