Shloka 6
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
नामृष्यन्त महेष्वासा: क्रोधामर्षवशं गता: । राज्ञो वधेन संतप्ता मुहूर्त समवस्थिता:
nāmṛṣyanta maheṣvāsāḥ krodhāmarṣavaśaṁ gatāḥ | rājño vadheṇa santaptā muhūrtaṁ samavasthitāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ មហាអ្នកធ្នូទាំងនោះ—ដែលត្រូវកំហឹង និងមោទនភាពដែលរងរបួសគ្រប់គ្រង—មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតឡើយ។ ពួកគេឈរនៅទីនោះស្ងៀមស្ងាត់មួយមូហូរតៈ ដោយឆេះក្តៅក្នុងចិត្តពីទុក្ខសោកចំពោះការសម្លាប់ព្រះមហាក្សត្ររបស់ពួកគេ។ ការឈប់ស្ងៀមនេះមិនមែនជាការអត់ធ្មត់ស្ងប់ស្ងាត់ទេ ប៉ុន្តែជាចន្លោះតានតឹងដែលកំហឹង និងការអាម៉ាស់ប្រមូលកម្លាំង បន្ទាប់ពីទុរយោធនស្លាប់ ដើម្បីបើកផ្លូវទៅកាន់ភាពងងឹតនៃការសងសឹកដែលនឹងមក។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) and amarṣa (humiliated pride) can seize even heroic figures, turning grief into a combustible motive for retaliation. It implicitly warns that when sorrow is ruled by ego and rage, it becomes a seedbed for ethically disastrous action.
After their king is slain, the remaining great archers are unable to bear the situation. Overcome by anger and resentment, they stand silently for a muhurta, inwardly burning—an ominous pause that precedes the night-time events of the Sauptika Parva.