Shloka 24
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
ततोऊस्तं पर्वतश्रेष्ठमनुप्राप्ते दिवाकरे । सर्वस्य जगतो धात्री शर्वरी समपद्यत
tato ’staṃ parvataśreṣṭham anuprāpte divākare | sarvasya jagato dhātrī śarvarī samapadyata ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ពេលព្រះអាទិត្យទៅដល់ភ្នំដ៏ប្រសើរបំផុតនៅពេលលិច រាត្រី—ដូចម្តាយដែលអោបអារក្ស និងជ្រកកោនលោកទាំងមូល—បានគ្របដណ្តប់គ្រប់ទីកន្លែង ឲ្យសកលលោកសម្រាក។ ក្នុងបរិយាកាសធម៌នៃវគ្គសៅព្ទិកា ការធ្លាក់ចុះនៃរាត្រីនេះជាសញ្ញានៃស្រមោលដែលឆាប់ៗនឹងគ្របដណ្តប់អំពើធ្ងន់ធ្ងរ បង្ហាញថា ភាពងងឹតអាចក្លាយជាអ្នករួមដៃនៃអធម្ម នៅពេលការគ្រប់គ្រងខ្លួន និងការប្រុងប្រយ័ត្នបរាជ័យ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames night as a universal shelter, but within the Sauptika Parva it also foreshadows how moral vigilance can lapse under darkness; the setting reminds readers that circumstances (like night) may enable wrongdoing, yet responsibility remains with the doer.
Sañjaya describes sunset: the Sun reaches the western mountain and night spreads over the world. This sets the scene for the nocturnal events that define the Sauptika episode.