Shloka 13
नारदेन दिव्यसभाः कथितुं प्रतिज्ञा
Nārada’s Prelude to Describing the Divine Assemblies
देवैः पितृगणै: साध्यैर्यज्वभिर्नियतात्मभि: । जुष्टां मुनिगणै: शान्तैर्वेदयज्ञै: सदक्षिणै: । यदि ते श्रवणे बुद्धिर्वर्तते भरतर्षभ
devaiḥ pitṛgaṇaiḥ sādhyair yajvabhir niyatātmabhiḥ | juṣṭāṁ munigaṇaiḥ śāntair vedayajñaiḥ sadakṣiṇaiḥ | yadi te śravaṇe buddhir vartate bharatarṣabha |
នារ៉ទៈបាននិយាយថា៖ «សភាទេវៈនោះ ត្រូវបានមកកាន់ដោយទេវតា ក្រុមបិត្រឹ និងសាធ្យៈ; ដោយអ្នកបូជាយញ្ញដែលមានចិត្តវិន័យ; និងដោយក្រុមមុនីស្ងប់ស្ងាត់។ នៅទីនោះ ពិធីយញ្ញវេទិកដែលមានទានសមគួរ (ទក្ខិណា) ត្រូវបានប្រព្រឹត្តជានិច្ច។ ឱ ព្រះអង្គជាគោឧត្តមក្នុងវង្សភរតៈ បើប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គចង់ស្តាប់ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាវាឲ្យព្រះអង្គ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links true splendor of a divine court to dharmic qualities: self-restraint (niyatātman), peaceful sagehood (śānta-muni), and Vedic rites performed with proper generosity (sadakṣiṇā). It implies that spiritual order and ethical giving sustain higher realms.
Nārada prepares to describe a celestial assembly. He characterizes it as a place honored by gods, ancestors, and sages, where Vedic sacrifices with appropriate gifts are performed, and he invites the listener—addressed as ‘Bharatarṣabha’—to hear the account.