Mahabharata — Sabha Parva, Shloka 6
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
एष न: शत्रुसत्यन्तं पार्थिवा: सात्वतीसुत: । सात्वतानां नृशंसात्मा न हितोडनपकारिणाम्
eṣa naḥ śatru-satyantaṁ pārthivāḥ sātvatī-sutaḥ | sātvatānāṁ nṛśaṁsātmā na hito 'danapakāriṇām ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ស្តេចទាំងឡាយ! បុរសនេះ—កូនប្រុសរបស់ស្ត្រីសាត្វតី—បានក្លាយជាសត្រូវដ៏ខ្លាំងរបស់យើង។ ទោះយ៉ាដាវ (សាត្វតៈ) មិនដែលធ្វើអំពើអាក្រក់ដល់គាត់ឡើយ ក៏ដោយ តែចិត្តសាហាវរបស់គាត់បង្ខំឲ្យគាត់ប្រព្រឹត្តតែអំពើបំផ្លាញសុខសាន្តរបស់ពួកគេជានិច្ច»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical failure: hostility toward those who have done no harm. It implicitly condemns cruelty and ingratitude, suggesting that dharma requires goodwill and restraint, especially toward the innocent.
Vaiśampāyana reports a statement addressed to kings, identifying a particular figure as an extreme enemy. The speaker stresses that the Sātvatas/Yādavas have not wronged him, yet he persistently acts against their interests, marking him as ruthless.