Shloka 18
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
मत्पूर्वा रुक्मिणीं कृष्ण संसत्सु परिकीर्तयन् | विशेषत: पार्थिवेषु व्रीडां न कुरुषे कथम्
matpūrvā rukmiṇīṃ kṛṣṇa saṃsatsu parikīrtayan | viśeṣataḥ pārthiveṣu vrīḍāṃ na kuruṣe katham ||
វៃឝម្បាយនៈ បាននិយាយថា៖ «ឱ ក្រឹෂ್ಣ! ក្នុងសភាដ៏ពេញមនុស្សនេះ—ជាពិសេសនៅមុខព្រះមហាក្សត្រទាំងឡាយ—អ្នកប្រកាសថា រុកមិណី ត្រូវបានខ្ញុំជ្រើសរើសជាមុន; តើហេតុអ្វីអ្នកមិនមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនសោះ?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of public speech in a royal assembly: proclaiming a claim over a woman (and doing so before kings) is framed as a matter of honor, propriety, and social restraint (vrīḍā).
In the court setting, a speaker challenges Kṛṣṇa for publicly declaring that Rukmiṇī had been previously designated as the speaker’s intended wife, questioning how Kṛṣṇa can say this openly—especially before other kings—without embarrassment.