Shloka 11
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
एष मायाप्रतिच्छन्न: करूषार्थ तपस्विनीम् । जहार भद्रां वैशालीं मातुलस्य नृशंसकृत्
eṣa māyāpraticchannaḥ karūṣārtha tapasvinīm | jahāra bhadrāṃ vaiśālīṃ mātulasya nṛśaṃsakṛt ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ បុរសនេះលាក់រូបពិតរបស់ខ្លួនក្រោមមាយា ហើយដោយចិត្តសាហាវ បានបោកបញ្ឆោតដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ស្តេចករុស (Karūṣa) រួចចាប់ពង្រត់ភទ្រា (Bhadrā) នៃវៃសាលី (Vaiśālī) ស្ត្រីអ្នកបំពេញតបស្យា ជាកូនស្រីរបស់មាមារបស់ខ្លួន។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights adharma arising from deception and the betrayal of family bonds: hiding one’s identity to abduct a woman—especially a relative and an ascetic—marks a grave ethical transgression, showing how desire and political advantage can override righteousness.
Vaiśampāyana reports that a cruel man, masking himself through deception (even adopting a misleading guise), abducts Bhadrā of Vaiśālī—his maternal uncle’s daughter—apparently to serve the interests of Karūṣa (or its king).