Shloka 36
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
नात्मना55त्मवतां मुख्य इयेष मधुसूदन: । ब्राह्मीमाज्ञां पुरस्कृत्य हन्तुं हलधरानुज:
na ātmanā ātma-vatāṁ mukhya iyēṣa madhusūdanaḥ | brāhmīm ājñāṁ puraskṛtya hantuṁ haladharānujāḥ, janamejaya |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ឱ ជនមេជ័យ! ព្រះមធុសូទនៈ (ព្រះក្រឹષ્ણ)—ជាអ្នកល្អឥតខ្ចោះក្នុងចំណោមអ្នកគ្រប់គ្រងខ្លួន—មិនប្រាថ្នាសម្លាប់គាត់ដោយដៃរបស់ព្រះអង្គទេ។ ដោយដាក់ព្រះបញ្ជារបស់ព្រះព្រហ្មជាមុខមាត់ ព្រះអង្គដែលជាប្អូនប្រុសរបស់ហលធរ (ព្រះបលរាម) បានទប់ខ្លួនមិនសម្លាប់ ដើម្បីឲ្យបញ្ញត្តិទេវភាពត្រូវបានរក្សា និងមិនបំពានលើលំដាប់វាសនានៃការស្លាប់របស់ជរាសន្ធ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one has the power to act, dharma may require restraint: Kṛṣṇa prioritizes a higher divine ordinance (brāhmī ājñā) over personal agency, showing that righteous action includes knowing when not to act directly.
Vaiśampāyana explains to King Janamejaya that Kṛṣṇa, though supremely capable, does not wish to kill the opponent himself; he keeps Brahmā’s command foremost, implying that the enemy’s death must occur through an appointed course rather than by Kṛṣṇa’s own hand.