Shloka 17
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
स्वर्ग होव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिता: । जयन्ति क्षत्रिया लोकांस्तद् विद्धि मनुजर्षभ
svargaṁ vā samāsthāya raṇayajñeṣu dīkṣitāḥ | jayanti kṣatriyā lokāṁs tad viddhi manujaarṣabha naraśreṣṭha ||
ដោយយកសួគ៌ជាគោលដៅ ក្សត្រិយៈដែលបានទទួលពិធីបួសសម្រាប់ «យញ្ញៈនៃសង្គ្រាម» នោះ ឈ្នះបានលោកដែលខ្លួនប្រាថ្នា។ ចូរដឹងឲ្យច្បាស់ ឱ វីរបុរសក្នុងមនុស្ស ឱ អ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងមនុស្ស៖ អ្នកណាចូលសង្គ្រាមដោយពាក្យសច្ចៈដូចពិធីយញ្ញៈ ហើយមានចិត្តប៉ងទៅសួគ៌ គេថា នឹងឈ្នះបានអាណាចក្រដែលខ្លួនចង់បាន។
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
Kṛṣṇa frames righteous warfare for a kṣatriya as a disciplined, vow-bound act comparable to a yajña; when undertaken with the aim of svarga and in accord with duty, it is believed to yield the desired posthumous realms.
In counsel, Kṛṣṇa addresses a ‘best of men’ and explains the traditional kṣatriya perspective: those initiated into the ‘battle-sacrifice’ and fighting with heaven as their goal are said to attain victory over the worlds they seek.