Shloka 42
हत॑ श्रुत्वा नरव्यात्रं राथेयमतिमानिनम् । निराशोड्द्य दुरात्मासौ धार्तराष्ट्रो भविष्यति
hataṃ śrutvā naravyāghraṃ rādheyam atimāninam | nirāśo ’dya durātmāsau dhārtarāṣṭro bhaviṣyati ||
«នៅថ្ងៃនេះ ពេលវាស្តាប់ដំណឹងថា រាធេយៈ—សីហៈក្នុងចំណោមមនុស្ស ប៉ុន្តែពោរពេញដោយអហങ്കារ—ត្រូវសម្លាប់ នោះកូនប្រុសអាក្រក់របស់ធ្រិតរាស្ត្រ នឹងធ្លាក់ចូលក្នុងភាពអស់សង្ឃឹមដាច់ខាត»។
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical warning that excessive pride (atimāna) and reliance on a single champion can lead to collapse; when the proud hero falls, the unrighteous leader who depended on him is driven into despair, showing the fragility of adharma-based power.
Sañjaya foretells/remarks that once Duryodhana hears of Karṇa’s death, he will become hopeless that very day—signaling a decisive turning point in the war after the fall of the Kauravas’ foremost support.