Shloka 40
संजातप्रत्ययो$तीव वीक्ष्य चैवं पुनः पुन: । प्रशशंस नरव्यात्रावुभी माधवपाण्डवौ
sañjātapratyayo ’tīva vīkṣya caivaṁ punaḥ punaḥ | praśaśaṁsa naravyāghrāv ubhī mādhavapāṇḍavau ||
ព្រះបាទយុធិષ્ઠិរៈបានមើលម្តងហើយម្តងទៀត រហូតមានជំនឿជាក់ខ្លាំងបំផុត។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានសរសើរយ៉ាងលើសលប់ដល់វីរបុរសទាំងពីរ—មាធវៈ (ក្រឹෂ್ಣ) និងបណ្ឌវៈ (អរជុន)—ជាអ្នកដូចខ្លាឃ្មុំក្នុងចំណោមមនុស្ស។ ជំនឿជាក់នេះកើតឡើងពីការឃើញករណៈស្លាប់ជាមួយកូនប្រុស និងការយល់ឃើញលទ្ធផលដ៏សម្រេចដែលមានការណែនាំដោយទេវភាពក្នុងសង្គ្រាម ដូច្នេះព្រះអង្គបានទទួលស្គាល់សមត្ថភាពដែលស្របនឹងរបៀបធម៌ធំ។
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical movement from doubt to certainty through direct observation, culminating in rightful acknowledgment of excellence. It suggests that when the truth of events becomes clear—especially in a dharma-charged conflict—one should recognize and honor the agents who fulfilled their duty, here Kṛṣṇa’s guidance and Arjuna’s valor.
After repeatedly examining the situation and becoming fully convinced (in context, upon seeing Karṇa fallen), the speaker extols both Kṛṣṇa (Mādhava) and Arjuna (the Pāṇḍava) as supreme warriors, praising their decisive role in the battle’s outcome.