Shloka 42
प्रताप्य पाण्डवान् सर्वान् पञ्चालांश्चास्त्रतेजसा
pratāpya pāṇḍavān sarvān pāñcālāṁś cāstratejasā | śatrusenāṁ ca bāṇavarṣair ātapya sahasrakiraṇavat sūrya iva jagati pratāpaṁ vikirya vaikartanaḥ karṇaḥ putrair vāhanaiś ca saha hataḥ | yācakarūpipakṣisaṅghasya kalpavṛkṣa iva sa karṇaḥ nipātitaḥ ||
សាល្យៈបាននិយាយថា៖ «ដោយដុតក្តៅបណ្ឌវទាំងអស់ និងបញ្ចាលទាំងឡាយ ដោយពន្លឺក្តៅគគុកនៃអាវុធទេវៈរបស់គាត់ ហើយធ្វើឲ្យកងទ័ពសត្រូវរងទុក្ខដោយភ្លៀងព្រួញ ករណៈ—វៃករតនៈ—បានបញ្ចេញកេរ្តិ៍ឈ្មោះដូចព្រះអាទិត្យមានកាំរស្មីពាន់ ទៅទូទាំងលោក។ ទោះយ៉ាងណា ករណៈនោះឯង ត្រូវបានសម្លាប់ ព្រមទាំងកូនប្រុស អ្នកបើករទេះ និងសេះរទេះរបស់គាត់។ អ្នកដែលធ្លាប់ដូចដើមកល្បវೃក្ស សម្រាប់ហ្វូង ‘បក្សី’ គឺអ្នកសុំទាន ត្រូវបានកាប់ដួលចុះ»។
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes Karṇa’s overwhelming martial brilliance with his fall, highlighting the Mahābhārata’s recurring ethic: worldly glory and power are impermanent, while moral qualities—here, Karṇa’s famed generosity to supplicants—remain the enduring measure of a person.
Śalya describes Karṇa’s fierce performance in battle—burning the Pāṇḍavas and Pāñcālas with weapon-power and arrow-showers—then states that Karṇa was ultimately killed along with his sons and attendants, despite being renowned as a ‘kalpavṛkṣa’ to those who sought his gifts.