Shloka 26
नराश्वमातड्रशरीरजेन रक्तेन सिक्तां च तथैव भूमिम् । रक्ताम्बरस्रक् तपनीययोगा- न्नारीं प्रकाशामिव सर्वगम्याम्
narāśvamātaḍraśarīrajena raktena siktāṃ ca tathaiva bhūmim | raktāmbarasrak tapanīyayogān nārīṃ prakāśām iva sarvagamyām ||
សាល្យៈបាននិយាយថា៖ «ដីនៅទីនោះត្រូវបានលាងជ្រាបដោយឈាមដែលហូរចេញពីរាងកាយមនុស្ស សេះ និងដំរី។ ដីដែលជ្រាបឈាមដូច្នោះ មើលទៅដូចនារីសាធារណៈម្នាក់ឈរបង្ហាញខ្លួនចំពោះមនុស្សទាំងអស់—ស្លៀកពាក់ក្រណាត់ពណ៌ក្រហម ពាក់មាលាផ្កាពណ៌ក្រហម ហើយតុបតែងដោយអលង្ការមាសដែលទើបតែដុតក្តៅ។»
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse uses a shocking simile to underscore the moral horror of war: when violence becomes pervasive, even the earth seems ‘adorned’ by blood like a courtesan dressed for public display—an aestheticized image that actually condemns the normalization of slaughter and warns against losing ethical sensitivity (dharma-buddhi) amid battle.
Śalya describes the battlefield after intense fighting: streams of blood from fallen men, horses, and elephants have soaked the ground. He likens the blood-red earth, with its ‘red cloth’ and ‘gold ornaments’ imagery, to a courtesan visible to all—highlighting the scene’s grim, public, and inescapable carnage.