Shloka 303
जवेनाभ्यपतन् हृष्टा घ्नन्तो दौर्योधनं बलम् । दूसरी ओर पराक्रमी अर्जुनने रथसेनापर आक्रमण किया। माद्रीकुमार नकुल-सहदेव और महारथी सात्यकि हर्षमें भरकर दुर्योधनकी सेनाका संहार करते हुए बड़े वेगसे शकुनिपर टूट पड़े
javena abhyapatan hṛṣṭā ghnantaḥ dauryodhanaṃ balam | dvitīyāṃ diśi parākramī arjunaḥ ratha-senām upari ākrāmat | mādrī-kumārau nakula-sahadevau ca mahā-rathī sātyakiś ca harṣeṇa pūritāḥ duryodhanasya senāṃ saṃharantaḥ mahā-javena śakunim upari nipetuḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដោយចិត្តរីករាយ ពួកគេបានរត់ចូលប្រយុទ្ធដោយល្បឿនលឿន បំផ្លាញកងទ័ពរបស់ទុរយោធន។ នៅខាងមួយទៀត អរជុនដ៏ក្លាហានបានវាយប្រហារលើកងរថយោធា។ កូនប្រុសរបស់ម៉ាទ្រី គឺ នកុល និង សហទេវ និងមហារថី សាត្យគី—ពោរពេញដោយសេចក្តីរីករាយក្នុងសង្គ្រាម—បានសម្លាប់កងទ័ពទុរយោធន ហើយដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំង បានបោះខ្លួនទៅលើ សកុនី។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of targeting decisive nodes—leaders and instigators—rather than merely clashing with anonymous masses. It also reflects kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined courage, coordinated assault, and the pursuit of strategic objectives amid the moral gravity of large-scale destruction.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava side surges forward: Arjuna attacks the chariot formations, while Nakula, Sahadeva, and Sātyaki—exultant and forceful—cut through Duryodhana’s troops and then rush to engage Śakuni directly.