Shloka 68
सहसतनेत्रप्रतिमानकर्मण: सहस्रपत्रप्रतिमाननं शुभम् | सहसरश्मिर्दिनसंक्षये यथा तथापतत् कर्णशिरो वसुंधराम्,सहसनेत्रधारी इन्द्रके समान पराक्रमी कर्णका सहस्रदल कमलके समान वह सुन्दर मस्तक उसी प्रकार पृथ्वीपर गिर पड़ा, जैसे सायंकालमें सहस्र किरणोंवाले सूर्यका मण्डल अस्त हो जाता है
sahasranetra-pratimāna-karmaṇaḥ sahasra-patra-pratimānanaṃ śubham | sahasra-raśmir dina-saṃkṣaye yathā tathāpatat karṇa-śiro vasuṃdharām ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ក្បាលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់កರ್ಣ—ដែលកិច្ចការរបស់គាត់ប្រៀបដូចឥន្ទ្រៈអ្នកមានពាន់ភ្នែក ហើយមុខមាត់ប្រៀបដូចផ្កាឈូកពាន់ក្រដាស—បានធ្លាក់ចុះលើផែនដី ដូចព្រះអាទិត្យមានពាន់កាំរស្មី ដែលលិចនៅចុងថ្ងៃ។ និមិត្តរូបនេះបិទបញ្ចប់ជីវិតដ៏មហិមាក្នុងសង្គ្រាម៖ ភាពរុងរឿង និងអំណាចសុទ្ធតែអនិច្ចា ហើយសូម្បីយុទ្ធជនធំបំផុតក៏ជួបច្បាប់ចុងក្រោយដូចសត្វមានកាយទាំងអស់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence: even a warrior likened to Indra in prowess and to a lotus in beauty must fall. Martial glory is real yet fleeting, and the moral world of the epic reminds the listener that embodied power ends under the same universal law.
Sañjaya reports the climactic moment of Karṇa’s death: his head falls to the ground. The fall is poetically framed through two similes—Indra (for heroic deeds) and the setting sun (for the inevitable close of a great life).